-Która z samic ci się podoba?
-Layla.-odrzekłem.
-No przecież masz rok i możesz tam pójść!-mówiąc to patrzył szydersko.
-Ale ja nie chce i idę do swojego "taty"!-chwilę tak patrzył po czym rzucił się na mnie i zaczął ciągnąc mnie w stronę strefy samic. Darłem się ile mogłem, nawet go biłem, żeby mnie puścił, ale był silniejszy.Włożył mnie w krzaki jakieś gęste, ale do końca nie wiedziałem, bo miałem zamknięte oczy.Toby zaczął mi otwierać oczy biorąc moje łapy z oczów, ale po chwili uciekł.Już się bałem, bo poczułem czyiś oddech.Powoli odwróciłem się i otworzyłem oczy. Przeląkłem się, bo przede mną stał ogromny wilk natury.Zapytał mnie:
-Mam na imię Verde i jestem wilkiem natury, a ty jak masz na imię?-
-Mam na imię Nero.-powiedziałem ze skruchą.
Wziął mnie za kark i zaniósł mnie do jakiejś ogromnej jaskini.Weszliśmy.Było ciemno i pusto.Tylko nieliczne promienie słońca przebijały się przez szczeliny i nagle zobaczyłem blask. Otworzyłem oczy, a wokół mnie stały wilki żywiołów.Na środku była Moon i Helios.Od Moon były wilki wody, ognia, ziemi, lodu i powietrza,a od Heliosa ziemi, natury, czasu, piorunów i kosmosu.Jeszcze nie wiedziałem, że tym wilkiem słońca jest mój prawdziwy tata.Helios zapytał mnie:
-Mam na imię Helios i jestem bogiem słońca, a ty jakie nosisz imię mały?-
-Mam na imię Nero!-odpowiedziałem mu.
-No i co, żeś zrobił?-zapytał mnie ponownie.
-No wszedłem na strefę samic, ale to nie ja!To Toby mnie tam zaciągnął-powiedziałem, ze łzami w oczach jakbym wiedział co mnie czeka!
-Grrr....- warknął na mnie, a ja ze strachu chciałem uciec,ale nie dałem rady, bo mnie strażnicy trzymali.Moon go uspokoiła.Wstał i podszedł do wilka czasu-Chronosa.Ten wilk miał między łapkami święcącą się kulkę. Helios tylko popatrzył i wziął mnie za kark, gdy wychodził Moon krzyknęła:
-Nie zrób mu krzywdy!
Trzymając mnie za kark tak dziwnie na mnie patrzył, jakby był jakimś ufo.Po chwili dotarliśmy na tereny mojej watahy. Rzucił mną i wrzasnął:
-Czy jest tu wilk imieniem Toby?!-początkowo nikt się nie odzywał i po chwili znów zapytał:
-Czy jest tu wilk imieniem Toby?!-ale już się odezwał.Potem właśnie jego wziął za kark, a on drąc się powiedział do mnie:
-Ty mały skurwysy*** zabiję cię! Słyszysz: ZABIJĘ CIĘ!-
Następnego dnia znalazłem go płaczącego i zapytałem:
-Co on ci zrobił?!- płacząc powiedział:
-Zbił mnie po dupie!-
-Przepraszam, że naskarżyłem na ciebie!-
-Nic nie szkodzi należało mi się.-
-Ale nie tak bardzo!-
-Trudno!Ej, patrz Layla idzie weź ją poderwij, a ty się mną nie przejmuj, Ok?
-Ok!-
-Hej przystojniaczku! Przejdziemy się gdzieś?!-zapytała mnie.
-No jasne, a gdzie i kiedy ?!-
-Nad Wodospadem Nadziei, dziś wieczorem.Pasuje?!-
-Pewnie i to jak!-
Gdy wieczór już zapadł poszedłem nad Wodospad Nadziei. Layla już tam czekała i zapytała:
-Na ile procent mnie lubisz?
-Nie, nie lubię cię lecz ciebie kocham!
-WOAH!No to nadstaw się!
Nie wiedziałem o co chodzi i przybliżyłem się, a potem....................zaczęliśmy się całować.Ta najpiękniejsza chwila nie trwałą zbyt długo, bo usłyszeliśmy śmiech.Przestaliśmy i poszliśmy za śmiechem.Za krzakami pękały szczeniaki. Ja i Layla wzięliśmy je za kark i położyliśmy je przed sobą.Płakały, po to, żebyśmy nie powiedzieli ich ojcom co zaszło.Zrozumieliśmy i zaprowadziliśmy je do watahy, a potem spać, niestety osobno :'( .
Layla i ja:
Layla:
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz